Ziekte van Lyme

Jaarlijks worden 1,5 miljoen mensen gebeten door een teek en 22% (330.000 mensen) wordt besmet met de borrelia bacterie. Daarvan krijgt 5,1% (76.500 mensen) de ziekte van Lyme. Een groot deel van deze ziektegevallen wordt tijdig herkend en behandeld. Maar bij een ander deel - de schattingen lopen uiteen van 20 tot 50 procent - wordt de besmetting niet herkend en blijft (te lang) onbehandeld. Een deel van hen ontwikkelt ernstige ziekte- verschijnselen en raakt daardoor geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt. De gangbare Lymetesten die via huisarts of ziekenhuis worden gedaan zijn in de regel antistoftesten, zoals de ELISA-test en de Western Blot-test. Deze testen zijn onvoldoende betrouwbaar gebleken. Een groot gevaar bij een onjuiste diagnose is een onjuiste behandeling zoals bijvoorbeeld het geven van cortisone bij Lyme-artrose die de Lyme-infectie juist erger maken en de kans stijgt dat de Lyme chronisch wordt door het onderdrukken van het immuunsysteem. De ziekte van Lyme is een zeer lastige aandoening en alleen te bestrijden met enorme inspanningen en consequente lifestyle veranderingen.

Borrelia is namelijk een meester der vermomming en een echte kameleon onder ziekten. Het verloop van de ziekten verloopt via 3 fasen en er kunnen co-infecties optreden. Anti-biotica kan de grootste vriend worden maar ook de grootste vijand. Een beschrijving van een uitgebreid behandelprotocol kan bij ons worden aangevraagd.

De ziekte van Lyme is een infectie met de spirocheet-bacterie Borrelia. Borreliabacteriën zijn spirocheten. Ze  zien er onder de microscoop uit als slingerende, zich spiralend of schroevend voortbewegende slangetjes. Aangezien deze infectie vaak vergezeld gaat van andere pathogenen (met soortgelijke symptomen) kan het in de praktijk ook worden beschouwd als een verzamelnaam voor infectieziekten met Borelia en/of één of meer co/infecties.

Paleontologisch onderzoek heeft uitgewezen dat de Borrelia al zeker duizenden jaren bestaat. Bron van de besmetting is doorgaans een tekenbeet, maar mogelijk ook bloedtransfusie, muggen, vlooien, sperma etc. Periode van grootste risico op een tekenbeet is als het boven de 5/10 graden is, dan worden teken actief. Meestal dus van maart tot oktober. De nymfe, de kleinste variant heeft de meeste pathogenen. De teek zoekt rustig zijn plekje op het lichaam. Zoek dus tussen bilnaden, onder oksels etc.

Er is pas sprake van de ziekte van Lyme op het moment dat een besmetting zich uitbreidt tot een infectie, wat in lang niet in alle gevallen gebeurt. Bij iemand met een gezond immuunsysteem hebben de bacteriën weinig kans om zich uit te breiden, en tot een infectie uit te groeien. Bij een gezond immuunsysteem sterven de bacteriën af of blijven slechts in een onschadelijk klein aantal aanwezig. In dat geval kan het soms jaren later alsnog actief worden en zich wél tot een infectie ontwikkelen.